مناجات شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که او را به خود نزدیک کند و از بندگی دنیا رهایی بخشد. او نیکویی و خوشی را در یاد خدا میداند و نزدیک شدن به خدا را نور و روشنایی میشمارد. شاعر بیان می‌کند که جوینده واقعی خدا جان خود را برای رسیدن به او فدای می‌کند و دستیابی به حقیقت و شناخت خدا را حیات واقعی میداند.
الهی راهم نما بخود و باز رهان مرا از بنده خود، ای رساننده بخود برسانم که کسی نرسیده بخود، بار الها یاد تو عیش است و مهر تو سور، شناخت تو ملک است و یاد تو سرور، و صحبت و نزدیکی تو نور، جویندهٔ تو کُشتهٔ با جان است و یافت تتو رستخیز بی صور.
هوش مصنوعی: پروردگارا، مرا به خود راهنما و از بندگی خود آزاد کن. ای کسی که ما را به تو می‌رسانی، کمکم کن به تو برسم، زیرا هیچ‌کس به تو نرسیده است. بار الها، یاد تو خوشی است و محبت تو جشن و جشنواره‌ای است. شناخت تو به معنای ملک و سلطنت است و یاد تو باعث خوشحالی است. نزدیکی و صحبت با تو نورانی است. جوینده‌ی تو کسی است که جانش را برای یافتن تو فدای می‌کند و آنچه او می‌یابد، قیام و احیایی بدون صورت است.