مناجات شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ارتباط عمیق انسان با خداوند اشاره می‌کند. او می‌گوید که تنها از شناخت خداوند شادی به دست می‌آید و زندگی واقعی در کنار او معنا دارد. بی‌خدا زندگی به نوعی بردگی است. همچنین، انسانی که خداوند منبع زندگی‌اش است، هرگز غمگین نمی‌شود و نمی‌میرد. در انتها نیز به این نکته می‌پردازد که کسی که دنیا را بر خداوند ترجیح می‌دهد، دلش به چه چیزی بند خواهد شد.
الهی نه جُز از شناخت تو شادی است نه جُز از یافت تو زندگانی، زندگانی بی تو، بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است.
هوش مصنوعی: خداوندا، جز در درک و شناخت تو هیچ شادی دیگری وجود ندارد و جز در یافتن تو زندگی واقعی وجود ندارد. زندگی بدون تو بردگی است و کسی که به تو متصل باشد هم زنده است و هم زندگی واقعی را تجربه می‌کند.
غم کی خورد آنکه شاد و ما نیش تویییا کی مُرد او که زندگانیش تویی
هوش مصنوعی: کسی که شاد است، غم را احساس نمیکند. چگونه ممکن است کسی بمیرد در حالی که زندگی‌اش به وجود تو وابسته است؟
در نیسیه آن جهان کجا دل بنددآن کس که بنقد این جهانیش تویی
هوش مصنوعی: در آن دنیا کجا میتواند کسی دل ببندد، وقتی که تو به عنوان واقعیت این دنیا موجودی؟