مناجات شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و تشنگی دل از معشوق است. گوینده به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که مردم به خاطر دوری از عشق و معشوق رنج می‌کشد، در حالی که او خود از نزدیکی به معشوق نیز تشنه و بی‌خود است. او به عاشقان توصیه می‌کند که اندوهگین نباشند، زیرا روزی کارهای عاشقان به مراد خواهد رسید.
الهی ای یافته و یافتنی، از مست چه نشان دهند جُز بی خویشتنی همه خلق را محنت از دوری است و این بیچاره را از نزدیکی، همه را تشنگی از نایافت آب است و ما را از سیر آبی.
هوش مصنوعی: ای معبود که هم خود را میشناسیم و هم به دنبال تو هستیم، چه چیزی جز غفلت و بی‌خود بودن میتواند ما را از مستی دور کند؟ همه مردم از دوری تو رنج میبرند و این بیچاره از نزدیکی تو، همه تشنگان از نایافتن آب مینالند و ما از سیراب شدن.
ای عاشق دل سوخته اندوه مدارروزی به مُراد عاشقان گردد کار
هوش مصنوعی: ای عاشق دلسوخته، غمگین مباش، به زودی کار عاشقان به مقصد میرسد.