مناجات شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره می‌کند و او را موجودی می‌داند که از شناخت‌های محدود انسانی فراتر است و از هرگونه نقص و ضعف به دور است. خداوند منبع شادی و آرامش است و در عین حال، اسرار و زیبایی‌های وجودش همچون لاله سرخ و لؤلؤ پنهان است. شاعر خود را به عنوان مجنون عشق الهی معرفی می‌کند و از خدای بی‌همتا می‌خواهد که با کسانی که در نعمت و ثروت کمبود دارند، چگونه رفتار کند. به طور کلی، شعر بیانگر عشق و ارادت به خدا و تسلیم در برابر عظمت اوست.
الهی تو آنی که از احاطت ادهام بیرونی و از ادراک عقول مصونی، نه مَدَرک عیونی کار سازهر مفتونی و شاد ساز هر محزونی، در حکم بی چرا و در ذات بی چند و در صفات بی چونی.
هوش مصنوعی: ای خداوند، تو آن هستی که فراتر از درک ما هستی و هیچ عقل و فکری نمیتواند تو را بهطور کامل درک کند. تو نگاه و مشاهدۀ ما را تحتتأثیر قرار نمیدهی و به هر دلی که در غم و اندوه است، شادی میبخشی. حکم تو بدون هیچ دلیلی است و ذات تو بدون هیچ قید و شرطی و صفات تو هیچگاه محدود نیستند.
تو لاله سُرخ و لؤلؤ مکنونیمن مجنونم تو لیلی مجنونی
هوش مصنوعی: تو مانند لالهی سرخی و همچنین گوهری نایاب هستی، من عاشق شدم و تو به سان لیلی هستی که من در عشق تو دیوانهام.
تو مشتریان با بضاعت داریبا مشتریان بی بضاعت چونی
هوش مصنوعی: تو با افرادی که وضع مالی خوبی دارند در ارتباطی، اما با افرادی که دارایی کمی دارند چگونه رفتار میکنی؟