مناجات شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به خداوند دعا می‌کند و از او می‌خواهد که با عنایت و هدایت خود، او را در خدمت به دیگران یاری کند. او به محبت و مهربانی خدا اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که از مکر و فریب‌های دنیا او را حفظ کند. شاعر از خدا می‌خواهد که به ضعیفان پناه دهد و قاصدان را هدایت کند. همچنین، او تأکید می‌کند که تمام هدف و آرزوی او در زندگی، رضایت و توجه به خداست و آرزو دارد که دلش همیشه در هوای محبت الهی باشد.
الهی به عنایت هدایت دادی و به معونت ها بذر خدمت رویانیدی و به پیغام آب پذیرش دادی، بنظر خویش میوهٔ محبت وارسانیدی اکنون سزد که سموم مکر از آن باز داری و بنایی که خود ساختهٔ بگناه ما خراب نکنی. خداوندا تو ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی و وجدان را گواهی چه باشد فزایی و نکاهی.
هوش مصنوعی: خداوندا، تو با لطف و هدایتت ما را راهنمایی کردی و با کمکهایت بذر خدمت را در دلهایمان کاشتی. همچنین به ما درکی از پذیرش و محبت عطا فرمودی. اکنون شایسته است که ما را از فریبها و مکرها حفظ کنی و بنایی که خود برای ما ساختهای، به خاطر گناهانمان ویران نکنی. ای خدا، تو پناه بیچارگان و راهنمای پیامآوران هستی و وجدان ما گواهی میدهد که در برابر مشکلات، به یاری تو نیاز داریم.
روضهٔ روح من رضای تو بادقبله گاهم در سرای تو باد
هوش مصنوعی: بهشت دل من در رضایت توست و آرزو دارم که همیشه در آغوش محبت تو باشم.
سُرمهٔ دیدهٔ جهان بینمتا بود گرد خاک پای تو باد
هوش مصنوعی: با دیدگانم جهان را نظاره میکنم، تا زمانی که گرد و غبار پای تو باقی باشد.
گر همه رای تو فنای من استکار من بر مُراد رای تو باد
هوش مصنوعی: اگر تمام نظر و خواستهات به نابودی من منجر شود، من تمام تلاش خود را بر اساس خواستههایت میگذارم.
شد دلم ذرّه وار در هوستدائم این ذرّه در هوای تو باد
هوش مصنوعی: دل من مانند ذرّهای در هوای تو شده است، و این ذرّه در محبت و میمنت تو به پرواز درآمده است.