مناجات شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حالت یتیمی و بزرگی درد و رنجهای خود اشاره میکند. او به خداوند روی میآورد و از ناامیدی و درماندگی خود میگوید. احساس گناه و فقر روزگارش او را خسته کرده و از خداوند طلب یاری میکند تا او را از این وضعیت نجات دهد.
الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر تاوانم، خراب عمر و مفلس روزگار، من آنم. خداوندا فریاد رس که از نا کسی خود بفریادم.
هوش مصنوعی: خدایا، من مانند یتیمی بی‌پدر در حال گریه‌ام و در دست دشمنان بدبخت شده‌ام. از گناهانم خسته‌ام و به خاطر آنچه که مرتکب شدم، درمانده‌ام. عمرم تباه شده و روزگارم خالی از هر چیز است. من چنین کسی هستم. ای خدا، به فریادم برس که از بی‌کسی، خود به فریادم می‌رسم.