مناجات شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به شکوایی و پشیمانی از ضایع کردن زمان و نعمت‌های زندگی می‌پردازد. شاعر با اندوه و حسرت از گذشت عمر و عدم توجه به وظایف و اطاعت از خداوند یاد می‌کند. او به انسان‌ها هشدار می‌دهد که قبل از اینکه دیر شود و فرصت‌ها از دست برود، به خود آمده و از گناهانشان توبه کنند و به درگاه خداوند روی آورند. این شعر دعوت به توبه و بازگشت به مسیر درست زندگی است.
الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم، دریغا که عُمر عزیز بسر آمد و روزگار بگُذشت.
هوش مصنوعی: ای کاش که ایام را از دست ندهیم و شکر نعمت‌های کسانی که به ما لطف دارند، نگذاریم. ای کاش که به ارزش عمر خود پی ببریم و در این دنیا به اطاعت از خداوند بپردازیم. ای کاش که عمر گرانبهای ما به پایان نرسد و ایام به سرعت سپری نشود.
ای خداوندان مال العتبار الاعتبارای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
هوش مصنوعی: ای صاحبان ثروت، شما که باید به اطراف خود توجه کنید و حساب کارهایی که میکنید را داشته باشید. ای کسانی که در برابر دیگران عذرخواهی میکنید، به سخنان و اعمال خود دقت کنید.
پیش ازاین کاین جان عذرآورفروماند ز نطقپیش از آن کین چشم عبرت بین فرو ماند زکار
هوش مصنوعی: قبل از اینکه این جان عذرخواهانه باقی بماند، بایست از گفتارهای بیفایده پرهیز کرد و پیش از آنکه این چشم عبرتنگر از کار باز بماند، باید به حقیقتها توجه کرد.
توبه پیش آرید و نادم از گُنه کاری خویشچشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار
هوش مصنوعی: به سوی پروردگار بروید و با چشمانی اشکبار و دلی لرزان از گناهانی که مرتکب شدهاید، احساس پشیمانی کنید.