مناجات شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر تحولی عمیق روحانی و عشق به ذات الهی است. شاعر می‌گوید که تمام تواناییها و نیکوکاریهای او از فضل و رحمت خداوند ناشی می‌شود و اگر این فضل نباشد، او هیچ چیزی نیست. همچنین اشاره میکند که عاشقان واقعی به عشق خداوند جان خود را فدای او کردهاند و هیچکس از این عشق عظیم بیخبر نمانده است. عشق به خداوند و خاستگاه این عشق در دل آدمی مورد تأکید قرار گرفته است.
الهی دانی که من به خود به این ورزم و نه بکفایت خود شمع هدایت افروزم از من چه آید ؟ و از کردار من چه گشاید طاعت من به توفیق تو خدمت بهدایت تو، توبهٔ من برعایت تو، شکر من بانعام تو، ذکر من بالهام تو همه تویی من کیم اگر فضل تو نباشد من چه ام.
هوش مصنوعی: ای خداوند، آیا می‌دانی که من چه مبارزه‌ای با خودم می‌کنم و نه به خاطر کفایت خود، بلکه به خاطر شمع هدایت نور می‌افروزم؟ از من چه برمی‌آید و از کردار من چه نتیجه‌ای حاصل می‌شود؟ اطاعت من به واسطهٔ توفیق توست، خدمت من به هدایت تو، توبهٔ من به رعایت تو، شکرگزاری من به خاطر نعمت‌های تو و ذکر من به الهام توست. همه چیز تویی و من هیچ هستم، اگر فضل و رحمت تو نباشد، من چه هستم؟
هر که او را دلی و جانی بودشد بمیدان عاشقی گویش
هوش مصنوعی: هر کسی که دلی سرشار از عشق و جانی سرزنده دارد، به میدان عشق می‌آید و با شجاعت سخن می‌گوید.
کشته گشتند عاشقان و هنوزنشنیده است هیچکس بویش
هوش مصنوعی: عاشقان در عشق خود جان خود را از دست داده‌اند، اما هنوز هیچکس بوی عشق و دل‌باختگی آنها را احساس نکرده است.
رحلت عاشقان زهر سوییهست از قصد دل مگر سویش
هوش مصنوعی: رفتن عاشقان به یک سو، نشانه‌ای از عشق و ارادت قلبی آنهاست، مگر اینکه به سوی معشوق خود بروند.