مناجات شمارهٔ ۲۳۵
هوش مصنوعی: این متن در قالب دعا و ستایش، به توصیف ناتوانی انسان در بیان و ستایش خداوند می‌پردازد. نویسنده از خداوند می‌پرسد که کدام زبان و فکر می‌تواند عظمت و صفات او را به درستی درک کند و کدام شکر می‌تواند با نعمت‌های او برابر باشد. سپس به ضعف انسان‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود خطاها و ناتوانی‌هایشان، باز هم باران رحمت خداوند بر آنها می‌بارد، اما نتیجه‌اش تنها گلی بی‌خاصیت به نام "گل کرم" است. در نهایت، سوالی درباره‌ی میزان دوستی خداوند با بندگانش مطرح می‌شود.
الهی کدام زبان به ستایش تو رسد ؟ کدام خرد صفت تو را بر تابد، کدام شکر با نیکویی تو برابر آید، کدا م بنده به گُذاران عبادت تو رسد. خدایا از ما هر که را بینی معیوب بینی، هر کردار بینی همه با تقصیر بینی، با اینهمه باران رحمت تو باز ایستد و
هوش مصنوعی: خدای من، کدام زبان می‌تواند تو را ستایش کند؟ کدام عقل می‌تواند به ویژگیهای تو پی ببرد؟ کدام شکرگزاری می‌تواند با نیکیهای تو برابر باشد؟ کدام بنده با عبادت خود می‌تواند به تو نزدیک شود؟ پروردگارا، هر کسی را که در ما بیابی معیوب میدانی و هر کار نیکی که انجام دهیم، همیشه نقصی در آن میبینی. با این حال، باران رحمت تو همچنان بر ما فرو میریزد.
جُز گُل کَرَم نروید، چون با دشمن با چنان پس با دوستان چه اندازه و چار پایان.
هوش مصنوعی: تنها گل کرم میروید، چون با دشمنان بهگونهای رفتار می‌شود، پس با دوستان چه اندازه باید خوشرفتاری کرد؟