مناجات شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی میان ترس و امید سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که وقتی از خداوند فرار کرده بود، او را صدا زده است و اکنون در حالی که در حال پذیرش اوست، از این می‌ترسد که خداوند او را به بلایی دچار کند یا او را بفریبد و به عطای خود مشغول کند. این احساسات نشان‌دهنده تضاد درونی و جنگ بین عشق و ترس است.
الهی گریخته بودم تا تو خواندی ترسیده بودم بر خوان نشاندی ابتدا میترسیدم که مرا بگیری به بلای خویش، اکنون میترسم که مرا بفریبی به عطای خویش.
هوش مصنوعی: من از تو دور شده بودم و حس ترس مرا فرا گرفته بود. اما تو مرا در مهمانیات پذیرفتی. در ابتدا نگران بودم که ممکن است مرا آسیب برسانی، اما حالا میترسم که با بخشش و لطف خود مرا فریب دهی.