مناجات شمارهٔ ۲۵۰
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر حالت متعالی و مبهمی از وجود انسان است. گوینده از وضعیت خود سخن می‌گوید که نه می‌تواند خودش را به‌طور کامل تعریف کند و نه از آنچه هست، راضی است. او احساس می‌کند در میانه دو حالت قرار دارد: نه کاملاً از دنیا بریده و نه به آن پیوسته است. در نهایت، حس تردید و در کمال بلاتکلیفی خود را در قالب یک لطیفه بیان می‌کند.
الهی نه نیستم نه هستم نه بریدم نه پیوستم نه بخود بیان بستم، لطیفهٔ بودم از آن مستم اکنون زیر سنگ است دستم
هوش مصنوعی: خدایا، نه وجود دارم و نه عدم، نه بریدهام و نه پیوستهام، نه به خودم وابستهام. من موجودی لطیف بودهام و اکنون در زیر سنگی، دستم بیحرکت است.