شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر درد و رنج عاشقانه‌ای است که شاعر به دلیل دوری از معشوق خود تحمل می‌کند. او در بی‌تابی و ناامیدی به وضعیت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون معشوق، همچون انسانی در معرض بلا و جفا قرار دارد. شاعر خود را به عنوان کسی که در کوی معشوق گرفتار رقبا است، توصیف می‌کند و با اشاره به درد دل و وضعیت عاطفی‌اش، به چنگال عشق و وابستگی‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، او به آرزوی رهایی و آرامش در دعای خود اشاره کرده و می‌گوید که تنها با یاد معشوق از این رنج‌ها رهایی می‌یابد.
ای زغمت دل به جفا مبتلابی تو به صد گونه بلا مبتلا
هوش مصنوعی: بیتو، دل من در رنج و عذاب است و به خاطر دردهایی که از دوری تو میکشم، به انواع مشکلات دچار شدهام.
ساکن کوی تو به چنگ رقیبچون به سگ خانه گدا مبتلا
هوش مصنوعی: کسی که در محل سکونت تو باشد، مانند سگی است که در خانهی فقیر گرفتار شده است، در حالیکه رقیب تو به او آسیب میزند.
همچو دل خون شده در دست توبا رخ و با آن کف پا مبتلا
هوش مصنوعی: دل من مانند خون در دستان توست و با چهرهات و آن پاهای لطیفات دچار درد و رنج است.
با تو چه گویم که چه ها میکشددایم از آن زلف دو تا مبتلا
هوش مصنوعی: نمیدانم چه بگویم از درد و رنجی که به خاطر آن زلفهای زیبا و دوگانهات همیشه به من میرسد.
غصه خط یا غم خالت خورمبین که شد این دل به چه ها مبتلا
هوش مصنوعی: من در دل خود غم خطی که بر صورت تو نقش بسته را میپرورانم، ببین که این دل چگونه گرفتار انواع دردها شده است.
کرد در آیینه نظر حسن تودید به خود نیز ترا مبتلا
هوش مصنوعی: در آینه نگاه کردم و زیبایی تو را دیدم، این زیبایی به خودم نیز سرایت کرد و مرا گرفتار کرد.
هجر بسر شد به نیاز کمالیافت رهایی به دعا مبتلا
هوش مصنوعی: فراق و جدایی به پایان رسید و با امید و درخواست، به کمال و آزادی دست یافتم. درخواست دعا در دل و جانم تاثیر گذاشت.