شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر از حافظ به معانای عشق و دلبستگی به حضرت حق و شرایط عاشقانه می‌پردازد. شاعر از درد و رنج عاشقانه و نیاز به حضور محبوب صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دلش بدون حضور معشوق آرام نمی‌گیرد و عشق به او تمام زندگی‌اش را پر کرده است. همچنین به زیبایی و معنویت عشق اشاره می‌کند و از بی‌قراری و longing (دلتنگی) عاشق حکایت دارد. در نهایت، شاعر دعوت می‌کند که مسافری با روح بزرگ و روشن به دل و زندگی او وارد شود.
جانا ز گرد دردت پر باد دامن ماوین دلق گرد خورده صد پاره در تن ما
هوش مصنوعی: ای محبوب، غم و اندوه تو باعث شده که دامن ما پر از غبار شود و این لباس کهنه و پارهپارهای بر تن داریم، نشان از دردهای ما دارد.
دل ساکنی ندارد بی‌خاک آستانتای خاک آستانت تا حشر مسکن ما
هوش مصنوعی: دل آرامی ندارد مگر در زمین تو، ای خاکی که زیر پای تو قرار داریم؛ تا روز قیامت، اینجا خانه و مسکن ماست.
ما چشم خویش روشن دیدن نمی‌توانیمتا تو نمی‌نشینی بر چشم روشن ما
هوش مصنوعی: ما نمیتوانیم چشممان را روشن کنیم و خوب ببینیم، مگر اینکه تو بر چشممان بنشینی و به دیدن تو نائل شویم.
گفتیم تیغ برکش، گفتی گناه باشدباد این گنه همیشه از تو به گردن ما
هوش مصنوعی: گفتیم که باید شمشیر را به دست بگیری، اما تو گفتی این کار اشتباه است. حالا این ننگ و گناه همیشه بر دوش ما خواهد بود.
دی می‌شدم در آن کو، آمد ندا ز هر سوکای عاشق سر و زر مگذر به گلشن ما
هوش مصنوعی: دیشب در کوی ما صدای نداهای فراوانی به گوش میرسید که میگفتند: ای عاشق، با تمام ثروت و زیباییات از کنار باغ ما نگذری.
دانی چه گفت عیسا با عاشقان دنیا؟چندین حجاب بیند از نیم سوزن ما
هوش مصنوعی: آیا میدانی عیسی به عاشقان چه گفت؟ او گفت که چندین پرده و حجاب وجود دارد که انسانها نمیتوانند حقیقت را ببینند، حتی با وجود یک سوزن کوچک.
شب با کمال ای تن در خواب شو که آن ماهآید به دزدی دل بر بام و روزن ما
هوش مصنوعی: شب را با آرامش به خواب برو، زیرا آن ماه زیبا به آرامی در حال آمدن است تا دل ما را از بام و روزن دزدیده و جذابیت خود را به نمایش بگذارد.