شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جدایی است. شاعر با بیان زیبایی‌های چشمان و ابروهای معشوق، به احساس خود از عشق می‌پردازد و در عین حال از درد و رنجی که این عشق به او می‌آورد، گله‌مند است. او به کشتن عشاق اشاره می‌کند و خواسته‌اش این است که معشوق به او بخششی کند. همچنین، شاعر از ناز و نیاز خود به معشوق می‌گوید و می‌خواهد تا درد جدایی‌اش را در قالب نامه‌ای بنویسد. در نهایت، این شعر بیان‌کننده عاطفه عمیق و حسرت ناشی از فاصله میان عاشق و معشوق است.
چشم و ابروی تو گویند که در مذهب ماحق بود کشتن عشاق و علیه الفتوی
هوش مصنوعی: چشم و ابروی تو میگویند که در دین ما، عشق و عاشقان نهایتاً باید قربانی شوند، حتی اگر بر خلاف نظر فقها باشد.
با رقیب ار بسر من تو شبیخون آریاو میا گو بسر من همه وقتی تو بیا
هوش مصنوعی: اگر رقیبم به من حمله کند، تو نباید بگویی که او به من بیفتد. هر زمانی که تو بیایی، او را نیاور.
مثل است اینکه بود مردن با یاران عیدکشت غم وامق و مجنون تو بکش نیز مرا
هوش مصنوعی: حضور در کنار دوستان در روزهای عید مانند مردن است. ای عشق، درد و رنج من را بکش، همانطور که داستان وامق و مجنون را به یاد دارم.
هر چه خواهم من از آن لب تو بلا دفع کنیبخششی کن به گدایی که کند دفع بلا
هوش مصنوعی: من هر چه بخواهم از لب تو به من عطا کن تا بلا را از من دور کنی. تو بخشندگی کن، مثل گدایان که برای رفع مشکلشان دعا میکنند.
همه کس ناز تو جویند نه چون من به نیازهمه دشنام تو خواهند نه چون من به دعا
هوش مصنوعی: همه افراد خواهان زیبایی و دلربایی تو هستند، اما نه به دلتنگی و محبت من. و همه میخواهند تو را مورد ملامت قرار دهند، اما نه به اندازهی من که دعاگو هستم.
به سلامت که نخواهم برود سوی تو بادحیفم آید که سلام تو فرستم به صبا
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به سوی تو بروم، اما دوست ندارم سلام تو را به بادی که میوزد بفرستم.
قصه درد جدایی چو نویسیم کمالدل جدا ناله کند خامه جدا نامه جدا
هوش مصنوعی: داستان رنج جدایی را که بنویسیم، دل حاکی از این جدایی به شدت ناله میزند. قلم و نامه هر دو از هم جدا هستند.