شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت محبوب خود اشاره می‌کند. او از زلف و زیبایی معشوق صحبت کرده و می‌گوید که زیبایی او نشانه‌ای از الطاف خداوند است. شاعر در وصف محبوبش می‌گوید که ماه و سرو نیز در مقایسه با او کم‌نمایش هستند و عشق او همچون آتش در جانش می‌سوزد. او به غم و رنج دل خود نیز اشاره می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که زیبایی محبوبش سبب فتنه و کشش‌های عاشقانه می‌شود. در نهایت، شاعر احساسات عمیق خود را بیان کرده و به تأثیر عشق بر روح و جانش اشاره می‌کند.
ای که از زلف توخون در جگر مشک ختاستروی زیبای تو آنینه الطاف خداست
هوش مصنوعی: ای کسی که از زلف تو، خون در دل من جاریست، روی زیبای تو نشانه‌ای از رحمتهای خداوند است.
ماه را روشنی از روی تو میباید جستسرو را راستی از قد تر می باید خواست
هوش مصنوعی: برای یافتن روشنی ماه، باید به چهره تو بنگریم و برای درک زیبایی و راستای سرو، باید از قامت تو الهام بگیریم.
مهر رخسار تو سوزیست که درجان من استخط سبز تو غباریست که در خاطر ماست
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهات مانند آتشی است که در دل من شعلهور است و نشانههای سبز تو مانند غباری در یاد و خاطرههای ما باقی مانده است.
گر تو ای سرو خرامان ننشینی از پایای بسا فتنه که از قد تو بر خواهد خواست
هوش مصنوعی: ای سرو خوش قامت، اگر تو از جای خود حرکت نکنی، بیشک فتنههای زیادی از زیبایی و قامت تو به وجود خواهد آمد.
همچو لاله دل من سوخته خون جگرستکه چرا سنبل گیسوی تو در دست صباست
هوش مصنوعی: دل من مانند لالهای است که سوخته و از غم خون جگرم ریخته می‌شود. در حالی که نسیم صبح، سنبلهای گیسوی تو را در دست دارد و آنها را به رقص درمیآورد.
همچو صبع از اثر مهر رخت جان بدهدهر که را در ره عشق تو دم از صدق وصفاست
هوش مصنوعی: همانطور که صبح با نور خورشید جان میگیرد، هر کسی که در مسیر عشق تو باشد، جانش را برای محبت و حقیقت تو فدای می‌کند.
آنچنان زار و نزارست ز سوز تو کمالکه چو ماه نو از ابروی تو انگشت نماست
هوش مصنوعی: وضعیت او به قدری متاثر و غمزده است از درد تو که مانند هلال ماه، به خاطر زیباییات به راحتی قابل شناسایی است.