شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به نقد و بررسی رفتارها و اعمالی می‌پردازد که ظاهراً نیکو و پسندیده به نظر می‌رسند، اما در عمق خود بی‌معنا یا حتی بی‌فایده‌اند. شاعر از طریق مثال‌هایی چون مهر ورزیدن به خوبان، شراب نوشیدن به یاد دلبر، یا بوسیدن لب معشوق، به این نتیجه می‌رسد که این اعمال در صورتی که خالی از احساس واقعی و جوشش درونی باشند، هیچ ارزشی ندارند. به عبارت دیگر، اگر عمق احساسات و ارتباط حقیقی وجود نداشته باشد، هر عمل زیبایی بی‌معنا خواهد بود. در نهایت، شاعر به نوعی از پوچی Ritual و ظاهرگرایی در دین و زهد نیز اشاره می‌کند و می‌پرسد که داشتن ظواهر این‌گونه چه فایده‌ای دارد بدون حقیقت و روح.
به خوبان مهر ورزیدن چه کارسترخش بین ور نه به دیدن چه کارست
هوش مصنوعی: دوستان و نیکان را دوست داشتن و محبت ورزیدن، چه فایده‌ای دارد؟ اگر چهره زیبای آنها را ببینی و یا نه، در هر حال چه تفاوتی می‌کند؟
به یاد لعل دلبر خون دل نوششراب لعل نوشیدن چه کارست
هوش مصنوعی: به یاد زیبایی معشوق، نوشیدن شراب قرمز چه معنایی دارد، وقتی دل پر از درد و رنج است.
به مهر بوسه از جان قطع کن قطعبه تیغی دست ببریدن چه کارست
هوش مصنوعی: با عشق و محبت جان خود را از هر چیز دیگری آزاد کن، زیرا بریدن با شمشیر چه فایده‌ای دارد؟
گر آرد جان به لب عاشق درین کارلب معشوق بوسیدن چه کارست
هوش مصنوعی: اگر عشق جان عاشق را به لب برساند، در این صورت چه اهمیتی دارد که لب معشوق را ببوسد؟
سماع آسان بود بر صوفی گرمچوآنش نیست جوشیدن چه کارست
هوش مصنوعی: موسیقی برای صوفی راحت و دلنشین است، اما اگر درون او شور و هیجان نباشد، این لذت چه ارزشی دارد؟
به دامن عیب رندان پوش زاهدلباس زهد پوشیدن چه کارست
هوش مصنوعی: پوشیدن لباس زهد و تظاهر به دینداری در حالی که در دل نقصها و عیبهای دیگران را میبینی، چه فایده‌ای دارد؟
کمال از هر دو عالم روی در پیچبه سر دستار پیچیدن چه کارست
هوش مصنوعی: کمال یعنی به اوج رسیدن وخواسته ها را به بهترین شکل تحقق بخشیدن. زیبایی دنیا و آخرت به یکدیگر ارتباط دارد و انسان باید تلاش کند تا بهترین حالت خود را به نمایش بگذارد. اما در این تلاش، نباید از خود واقعیاش غافل شود و سعی نکند که با ظاهرسازی یا نمایشهای بی‌معنا قدرت و استعداد خود را پنهان کند.