شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف عمیق خود در عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق معشوقش، نه تنها روی او را Red می‌کند بلکه در تمام زندگی‌اش نفوذ دارد. هیچ‌کس در پناه این عشق نیست و او به شدت به احساساتش وابسته است. روز و شب او مانند شمعی سوزان است که در عشق سوخته، و او نسبت به معشوقش وفادار است. شاعر تأکید می‌کند که نباید از راه عشق منحرف شود و به غم و رنجی که از محبت به معشوق دارد، اشاره می‌کند. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که صحبت از عشق با دیگران ممکن نیست و تنها خود عشق است که می‌تواند آن را درک کند.
بر دو رخ من در جوی خون که روانستاز تو مرا سرخ رونی در جهان است
هوش مصنوعی: بر چهرههای من، خون که به خاطر تو جاریست، نشانهای از سرخی و زیبایی در دنیا وجود دارد.
نیست کسی در پناه عشق تو ما رادرد تو با جان و دل وظیفه رسان است
هوش مصنوعی: هیچ‌کس در پناه محبت تو نیست، اما دردل و جان ما، وظیفهای است که به عشق تو انجام دهیم.
روز و شبم سوز وکش چو شمع که عاشقسوخته این مراد و کشته آن است
هوش مصنوعی: روز و شب من مانند شمعی میسوزد و میکشد، زیرا عاشق و سوختهام؛ و این عشق موجب آتش و رنج من است.
بر قدمش سر همی نه ای دل و میروتا نکنی پی غلط که راه همان است
هوش مصنوعی: دل، به خاطر قدم او بر زمین سجده کن و نرو، تا اینکه اشتباه نکنی، چون همان مسیر درست است.
جز غم روی نو بر دلم ز ضعیفیا گر همه برگ گل است بار گران است
هوش مصنوعی: جز غم چهره نو، بر دلم به خاطر ناتوانیم هیچ چیزی نیست. حتی اگر همه چیز خوب و زیبا باشد، این بار دل heavy و سنگین است.
دیده بر آن پای سودنم نگذارندباری ازین سود دوست را چه زیان است
هوش مصنوعی: چشمم نمیتواند به پای سودم نگریست، و گر رنجی از این دوستی ببینم، چه ضرری دارد؟
کیست کمال این که با تو در سخن آیدجنس سخن های تونه حد زبان است
هوش مصنوعی: کیست که بتواند در سخن با تو همکلام شود، وقتی که عمق کلام تو از گنجینهی واژهها فراتر میرود؟