شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی و ارادت عارفانه به خداوند و شخصیت پیامبر اسلام (ص) می‌پردازد. شاعر از وجود نورانی و تجلیات الهی صحبت می‌کند که انسان‌ها از آن بهره‌مند می‌شوند. اشاره به زنده شدن مردگان نزد مسیح و بوی خوش سحرگاهان از یاد معشوق، نشان‌دهنده عشق و اشتیاق به وصال است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در تاریکی‌ها، جستجو برای رسیدن به کمال و حقیقت را در زلف محبوب (خداوند) یافته است. بی‌نهایت احساسی و فلسفی، شعر بر پیوند عمیق انسان با رازهای الهی تأکید می‌کند.
خضرجان آب حیات از لب دلجوی نو یافتموسی انوار تجلی همه از روی تو یافت
هوش مصنوعی: موسی با دلجویی نازنینی به آب حیات دست یافت و روشناییهای تجلی را همه از چهره تو دریافت کرد.
مرده را زنده از آن کرد مسیحا به دمیکردم باد سحر گاه ازل بوی تو یافت
هوش مصنوعی: مسیحا با یک دم، مرده را زنده کرد و در سپیدهدم، نسیم ازل بوی تو را دریافت کرد.
خواجه هر دو سرا احمد محمود خصالحسن اخلاق و مکارم همه از خوی تو یافت
هوش مصنوعی: آقای محترم هر دو جهان، یعنی هم دنیای مادی و هم دنیای معنوی، تمام خوبیها و ویژگیهای برجسته اخلاقی را از خُوی و رفتار تو دریافت کردهاند.
هر که را بود سری در سر سودای تو شدوانکه را بود دلی گمشده در کوی نو یافت
هوش مصنوعی: هر کس که به عشق تو دچار شده، به دنبال تو میگردد و کسی که دلش را گم کرده، در راهی جدید و نو به حقیقتی دست یافته است.
در میان ظلمات سر زلف تو کمالهمچو خضر آب حیات از لب دلجوی تو یافت
هوش مصنوعی: در دل تاریکی‌ها، زیبایی و جذابیت موهای تو مانند خضر، راهی برای دستیابی به آب حیات و زندگی از لبان دلنواز توست.