شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخص مورد نظر می‌پردازد. شاعر با بیان ویژگی‌های ظاهری و باطنی معشوق، احساس عمیق عشق و شوق را به تصویر می‌کشد. او از دل سوخته‌اش می‌گوید که به خاطر دوری از معشوق به حالت بی‌تابی رسیده است. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که دیدن معشوق برایش همچون عذابی است خوشایند و به نوعی حیات او به زیبایی معشوق وابسته است. در نهایت، شعر به جاذبه‌ای اشاره دارد که این عشق و زیبایی به زندگی و روح انسان می‌بخشد.
خطت سبز و لبت مشک و گلاب استدهانت ذره رویت آفتاب است
هوش مصنوعی: خط زیبا و خوش رنگ تو سبز است و لبهایت معطر مانند مشک و گلاب هستند. دهانت همچون ذرهای از نور، درخشان و تابناک مثل آفتاب است.
تو گنج حسن و بس خانه دلکه از شوق چنین گنجی خراب است
هوش مصنوعی: تو مانند گنجی ارزشمند هستی و قلب من به خاطر عشق و شوقی که به وجود تو دارد، از درون خرابی کشیده است.
دل من بی به روی تو سوزانچو کتان از وجود ماهتاب است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو میسوزد، مانند کتان که تحت تأثیر نور ماهتاب قرار میگیرد.
شبی کان آستان بالین من نیستچه جای بستر و چه جای خواب است
هوش مصنوعی: شبی که بر بالین من کسی نیست، نه جایی برای استراحت دارم و نه جایی برای خواب.
برو ناصح مترسان از عذابمکه دیدار تو ما را خود عذاب است
هوش مصنوعی: دلسوز لازم نیست نگران عذاب من باشی، زیرا ملاقات تو خود برای من مانند عذابی است.
بحمد الله ندارم دامن تراگر بر خرقهام داغ شراب است
هوش مصنوعی: با سپاس از خدا، دامنم تر نیست و اگرچه بر روی لباسهایم نشانههای شراب وجود دارد.
کمال آن خاک در از گریه تر سازکه در باران امید فتح آب است
هوش مصنوعی: بهترین وضعیت آن زمین این است که از اشک خودش خیس شود، چرا که در باران امید، امکان پیروزی و نوید حیات وجود دارد.