شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ولع عشق و رابطه میان عاشق و معشوق اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه خیال معشوق در دل او نورانی است و دل به صبر او آرام می‌گیرد، نشان می‌دهد که وجود معشوق به شدت احساسات او را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین، شاعر به تفاوت نزدیک و دوری میان خود و محبوبش اشاره میکند و به این نکته می‌پردازد که در میان نیستی و هستی، امور خوب وجود دارد. او با استفاده از تصاویر زیبا، مانند سلاسل که از گیسوی حور زیباتر است، به توصیف عشق و زیبایی‌های آن می‌پردازد. در نهایت، شاعر به کوتاهی این غزل اشاره میکند و می‌گوید که این کوتاهی هیچ نقصانی به زیبایی آن نمی‌افزاید.
خیال روی او در دیده نور استمخوانش دل که از دلبر صبور است
هوش مصنوعی: به تصور چهره او در چشم، نور و روشنایی وجود دارد، اما او را دلنواز نخوان، چون دلبرش بسیار صبور و آرام است.
به آن رخ میکند دعوی خویشیبه تابان و لیکن خویش دور است
هوش مصنوعی: او در ظاهر به زیبایی و جاذبهاش گریزی میزند، اما در حقیقت، با این زیبایی فاصلهای دارد و از آن دور است.
میان نیستی دیدیم و هستیمیان بار ما خیر الأمور است
هوش مصنوعی: در میانه عدم و وجود، ما مشاهده کردیم که بهترین کارها در بار زندگی ما قرار دارد.
مرا با آن بهشتی رو به آتشسلاسل خوشتر از گیسوی حور است
هوش مصنوعی: من هرگز از زیبایی‌های بهشت و لذتهای آن نمیگذرم، حتی اگر به خاطر آن در آتش زنجیرها قرار بگیرم، چون زیبایی گیسوی حور برایم ارزشمندتر است.
کمال این یک غزل گوباش کوتاهز کوتاهی چه نقصان زېور است
هوش مصنوعی: این غزل به خاطر کوتاهیاش نقصانی ندارد و زیباییاش در همین کوتاهی نهفته است.