شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و آرزوی وصال است. شاعر بیان می‌کند که هیچ لذتی بالاتر از دیدار معشوق نیست و هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین آن شود. عقل و دل در جستجوی معشوق هستند اما هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیرند و به نوعی در سردرگمی قرار دارند. شاعر به زیبایی و نازکی لحظات وصال اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ عاشق واقعی فرصتی برای بوسیدن پاهای معشوق نمی‌یابد. در این میان، longing و حسرت نیز به چشم می‌خورد، زیرا هیچ گوهری به ارزش معشوقی که در دل دارد در هیچ جا پیدا نمی‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که لذت زندگی از وصال معشوق است، اما از آنجایی که این وصال محقق نمی‌شود، هیچ آرامشی ندارد.
دل به از وصل رخت در جان تمنایی نیافتدیده از دیدار تو خوشتر تماشایی نیافت
هوش مصنوعی: دل به جای وصال تو، هیچ تمنایی نداشت و چشم هیچ تماشا و زیبایی را از دیدار تو بهتر نیافت.
عقل در دور رخت چندان که هر جا کرد گشتچون سر زلفت سری خالی ز سودایی نیافت
هوش مصنوعی: فکر و خرد در حضور تو آنقدر مشغول و سرگشته شد که هر جا رفت، مثل گیسوانت، نتوانست به سودی دست یابد و همیشه خالی و بیهدف ماند.
چون زمان وصل رویت بود نازک فرصتیهیچ عاشق فرصت بوسیدن پایی نیافت
هوش مصنوعی: زمانی که تو در دسترس بودی و امکان دیدارت فراهم بود، هیچ عاشقی نتوانست فرصتی برای بوسیدن پای تو پیدا کند.
همچو نرگس مست عشق از صد قدح سرخوش نشدتا سر خود زیر پای سرو بالایی نیافت
هوش مصنوعی: چون نرگس، بخاطر عشق، به اندازهای شاد و خوشحال نشد که سرش را زیر پای سروی بلند بگذارد.
با خیالش آشنا شد دیدهٔ گریان و گفتهمچو این گوهر کسی در هیچ دریایی نیافت
هوش مصنوعی: چشم گریان من با خیال او آشنا شد و گفت: کسی مثل این گوهر را در هیچ دریایی پیدا نمیکند.
دل چه داند زین میان چون از دهانش پی نبردکی کند فهم دقایق چون معمایی نیافت
هوش مصنوعی: دل از مسائل پیچیده و ناپیدا چه میداند، وقتی که نمی‌تواند از زبانش به درک درستی برسد. چگونه ممکن است که آن را بفهمد، در حالی که مانند معماهایی است که حل نشده باقی میمانند؟
یافت جانی خوشتر از جنت در او را کماللیکن از بسیاری بر خویش را جانی نیافت
هوش مصنوعی: او به کمالی دست پیدا کرد که حتی از بهشت هم بهتر بود، اما به خاطر زیاد بودن خواستهها و آرزوهایش، نتوانست از آن کمال بهرهمند شود.