شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد محبوب خود و زیبایی‌های او می‌پردازد. او از احساسات خود، از عشق و اشتیاقی که دارد، سخن می‌گوید. در میان جمع، چشمش به محبوب می‌افتد و از شوق و هیجان می‌لرزد. او به چشمانش می‌گوید که نباید به زیبایی‌ها نگاه کند، چون دلش را به درد می‌آورد. شب‌ها نیز در خیال محبوبش غرق می‌شود و از شادی اشک می‌ریزد. در مجلس، یکی از حاضران به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که آفتاب درخششی از او نمی‌تواند داشته باشد. شاعر سال‌ها آرزو داشته که پای محبوب را ببوسد، اما اکنون احساس می‌کند که تنها دیدن او برایش کافی نیست و این دیدن هم در حال نابودی است. در نهایت، او به این نکته توجه دارد که زندگی و خوشی‌هایش همچون آب حیات پایدار نیست.