شمارهٔ ۱۴۹ - کمال خجندی

دل زان نست و دیده بدینم نزاع نیستاینست که آن دو پیش تو چندان متاع نیست

کی بابم از دهان تو ز آن لب نشان که هیچبر سر غیب جان مرا اطلاع نیست

بی بوی صحبت تو مریض فراق راگر نکهت گل است ازو جز صداع نیست

عاشق چو عندلیب به بوی گل است مستجوش و خروش اوز شراب و سماع نیست

نیکو فتاده اند به هم آن رخ و جبینخورشید و ماه را به ازین اجتماع نیست

چشم تو هر که دید ز جان بایدش بریدچون گوشه ای گزید به از انقطاع نیست

ملک وصال بأیدت از سر گذر کمالخلعت به لشکری نرسد تا شجاع نیست