شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و محبت است و بیانگر حالتی از شیدایی و دلدادگی عاشق نسبت به معشوق است. شاعر از لطف و عنایت معشوق سخن می‌گوید و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. او همچنین از رنج و مصیبت‌های خود در عشق شکایت می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند از او بدگویی کند و تنها به معشوق خود وفادار است. شاعر به عشق و وفاداری خود به معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید که حتی اگر دلش بسوزد، این عشق برای او ارزشمند است.
دل ملک تو شد نوبت لطف است و عنایتشاهی بنشان فتنه و بنشین به ولایت
هوش مصنوعی: دل تو اکنون در تملک و محبت شاه قرار دارد، پس باید آشفتهگیها را کنار بگذاری و با آرامش و حکمرانی سر بزنی.
تو آیتی از رحمت و بر روی تو آن زلفهمچون پر طاوس نشان بر سر آیت
هوش مصنوعی: تو خود نماد رحمت هستی و زلفهایت که مانند پرهای طاووس به زیبایی روی سرت آراسته شده، جلوهای از این نماد را به نمایش میگذارد.
با پسته مگر اینکه لب من به تو ماندنرسم به دهان نو در آید به حکایت
هوش مصنوعی: اگر با پسته هم لب من به تو نرسد، پس هیچ راهی برای گفتن و برقراری ارتباط نیست.
جور سگ کوی تو نگویم به رقیباناز دوست به دشمن نتوان برد شکایت
هوش مصنوعی: من از ظلم و سختی عشق تو به رقیبان چیزی نمیگویم، چرا که از دوست نمیتوان به دشمن شکایت کرد.
گفتی بکنم هر که مرا خواست ز بنیادبنیاد ز من نه اگر این است جنایت
هوش مصنوعی: گفتی هر کسی که مرا بخواهد، باید از ریشه و اساس وجود من شروع کند. اگر این نوع درخواست را جنایت میدانی، پس من این کار را نخواهم کرد.
کردم بحلت خون خود ای یار به شرطیکان دم که کشی عفو نیاری به حمایت
هوش مصنوعی: ای یار، من برای تو جانم را فدای تو کردم، به شرطی که وقتی نفس از بدنم بیرون میرود، تو از مقام بخشش و رحمتت کوتاهی نکنی.
بر آن کمال ار دل تر سوخت عجب نیستدر سنگ کند ناله فرهاد سرایت
هوش مصنوعی: اگر دل از عشق کامل بسوزد، تعجبی ندارد که فرهاد، سنگ را به ناله وادار کند.