شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حال و احساسات عاشقانه می‌پردازد. او اظهار می‌کند که دل بیمار عشق خوشحال است، حتی اگر به ظاهر غمگین باشد. جان عاشق به شدت در پی محبوب است و هیچ نشانه‌ای از او نمی‌تواند به دست آورد. همچنین، او به عظمت و مقام محبوب اشاره می‌کند و می‌فرماید که هر کس دور از محبوب باشد، سزاوار آتش عذاب است. چهره محبوب با دو چشم و ابرو و زلفش خود گواهی بر زیبایی است. در نهایت، شاعر به دل‌ربایی لب محبوب اشاره می‌کند که مانند دانه‌ای برای مور، جذاب و خوشایند است.
دل هر که بیمار او شد خوش استز شادیست پر گرچه غمگین وش است
هوش مصنوعی: دل هر کسی که به عشق بیمار میشود، برایش خوشایند است، حتی اگر ظاهراً غمگین به نظر برسد، زیرا این غم ناشی از شوری عمیق برای شادی است.
رود جان چو پیکان به دنبال تیرچو یابد نشانی کز آن ترکش است
هوش مصنوعی: روح انسان مانند پیکانی است که وقتی به پرتاب میشود، نشانه‌ای از تیر و ترکش آن را پیدا می‌کند.
بساط شهان زیر پای افکندز خاک درت هر که را مفرش است
هوش مصنوعی: هر کسی که زیر پای تو بیفتد و در دلش عزم و ارادهای قوی داشته باشد، میتواند سلطنتی را به زانو درآورد و بر تخت قدرت بنشیند.
سزاوار آهم من از روت دورگنه کار شایسته آتش است
هوش مصنوعی: من از دوری تو آه میزنم و به خاطر گناهانی که مرتکب شدهام، سزاوار عذاب هستم.
دو چشم و دو ابرو دو زلفت گواستکه نقش تو در نزد خوبی شش است
هوش مصنوعی: دو چشم و دو ابرو و دو زلف تو، نشانههایی هستند که نشان میدهند زیبایی تو در نظر دیگران چقدر است و به طور خاص به خوبی و جذابیت تو اشاره دارد.
بود دانه کش هر کجا مور هستولی مور خط لبش دلکش است
هوش مصنوعی: در هر جایی که مورچه وجود دارد، دانه‌ای برای کشیدن و جمعآوری آن هست، اما خط لب مورچه زیبایی خاصی دارد.
بدان لب میازار موری کمالکه آن نیز جان دارد و جان خوش است
هوش مصنوعی: در بازار، موری وجود دارد که دست کم کمال و زیبایی خاصی دارد و آن هم زنده است و زندگیاش خوشایند است.