شمارهٔ ۱۶۰ - کمال خجندی

دور از خداست خواجه مگر بی ارادت استخدمت نصیب بنده صاحب سعادت است

از صدق دم مزن چو نگشتی شهید عشقدعوی این مقام درست از شهادت است

بشکن بت غرور که در دین عاشقانن یک بت که بشکنند به از صد عبادت است

زاهد نهاد میان کلاه و عمامه فرقمسکین هنوز در حجب رسم و عادت است

ناز طبیب دور ز حکمت بود کشیدما را که از حبیب امید عبادت است

با جور مهره دل نشود منتهی کمالآنجا که منتهای کمال ارادت است

گو جور بیش کن به محبان خویش بازچندانکه جور پیش محبت زبادت است