شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: غزل از درد و رنجی سخن می‌گوید که فرد بر اثر عشق و غم از معشوق خود متحمل شده است. شاعر به ناامیدی در درمان دردش اشاره کرده و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند. او از تجربیات تلخ و سختی‌هایی که در عشق متحمل شده، سخن می‌گوید و بزرگ‌ترین غم را ناشی از دوری و سخت‌کوشی معشوق می‌داند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که عمرش صرف خواسته‌هایی شده که هنوز به حقیقت نپیوسته‌اند و دیگر امیدی به تغییر وضعیت ندارد.
کی چاره درد من بیچاره ندانستدل خون شد ازین درد و جز این چاره ندانست
هوش مصنوعی: هیچ‌کس ندانست که برای درمان درد من چه باید کرد. دل من از این درد به شدت رنج میبرد و جز این حالتی که دارم، راهی نمیشناسم.
دردم به طبیب ار چه بدینگونه نگفتندچون بود که از گونه رخساره ندانست
هوش مصنوعی: اگرچه من درد خود را به طبیب نگفتم، اما او میدانست که چه حالتی دارم، زیرا از چهرهام میتوانست دردم را بفهمد.
در تجربه سنگدلان سخت خطا کردآنکس که دلت سخت تر از خاره ندانست
هوش مصنوعی: کسی که در مورد سنگدلها قضاوت کرد و تصور کرد که دلش از آنها سنگینتر است، در واقع اشتباه بزرگی کرد.
در مطبخ عشق تو کباب دل ما رالذت به از آن غمزه خونخواره ندانست
هوش مصنوعی: در آشپزخانه عشق تو، طعم کباب دل ما به اندازهای خوشمزه است که هیچ چیز نمی‌تواند غمزهی خطرناک را با آن مقایسه کند.
دانست دل غمزده دفع همه اندوهدفع غم معشوق ستمکاره ندانست
هوش مصنوعی: دل غمزده میدانست چگونه میتواند همه اندوهها را از خود دور کند، اما نتوانست چارهای برای غم معشوق ستمکارش بیابد.
شد عمر طلبکار برای طلب آخرآخر خبری از دل آواره ندانست
هوش مصنوعی: عمر کسی که منتظر رسیدن به خواستهاش بود گذشت، اما در نهایت هیچ خبری از دل بیقرار او به دست نیامد.
مژگان کمال این همه سوزن چه دهد آبچون دوختن خرقه صد پاره ندانست
هوش مصنوعی: مژگان، با این همه تیرگی و اثراتی که بر جا میگذارد، چه فایدهای دارد، در حالی که دوختن یک لباس پاره پاره را نمیدانند.