شمارهٔ ۲۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساساتی عمیق و دردناک اشاره می‌کند. او از دیدن رخ محبوبش دچار درد و اندوه شده و اشک‌هایش از دل شکسته‌اش سرازیر می‌شود. او به زیبایی محبوبش می‌نگرد و می‌گوید که beauty او از آسیب‌هایی که دیده، کم نشده است. همچنین بویی مانند عود از او به مشام می‌رسد و این بوی دلخوشی یا عشق است. شاعر احساس می‌کند که کلام محبوبش شیرین و دلنشین است و به زیبایی باران تعبیر می‌کند. در مجموع، شعر توصیفاتی از عشق، درد و زیبایی را در خود دارد.
مرا بر رخ از دیده خون آمد استکه اشک از چه بر من برون آمد است
هوش مصنوعی: بر چهرهام آثار گریه و اندوه نمایان است، چون اشکهایم بیدلیل و بیاختیار از چشمانم سرازیر شدهاند.
کجا ایستد از چکیدن سرشککه این شیشه ها سرنگون آمد است
هوش مصنوعی: کجا میتواند کسی آرام بگیرد زمانی که اشک‌هایش جاری می‌شود و این شیشهها در حال سقوط هستند؟
دل آمد بخود در چه آن زقنکه زندان علاج جنون آمد است
هوش مصنوعی: دل به خود آمد و دریافت که این قفس، درمانی برای دیوانگی است.
گرفتم حساب جمالش به ماهرخ او ز صدمه نزون آمد است
هوش مصنوعی: من زیبایی او را با زیبایی ماه مقایسه کردم و متوجه شدم که به هیچ وجه از آسیبها و دردها دور نیست.
کسی برد ازو بوی چون عود سوزکه آنجا به سوز درون آمد است
هوش مصنوعی: کسی بویی از او برداشت که مانند عود در حال سوختن است، چرا که آنجا شعلهای درونش روشن شده است.
دهانش به ابرو به نقش من استچو میمی که در پیش نون آمد است
هوش مصنوعی: دهان او مانند ابرویش بر چهره من تاثیر دارد، مثل میم که به نون نزدیک شده و زیبایی خاصی دارد.
از قند سخن ساخت حلوا کمالبه بینید باران که چون آمد است
هوش مصنوعی: از شیرینی کلام، حلوایی ساخته شده است. کمال را نظاره کنید، مانند بارانی که به زمین میبارد.