شمارهٔ ۳۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، فخر و مقام انسان‌ها می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی به مقام و عظمت خود فخر نمی‌کند و عشق واقعی را در دل ندارد، هیچ‌گونه ارزشی برای او وجود ندارد. او بر این عقیده است که تنها کسانی که لباس عشق را برتن کنند، به خوشنودی واقعی دست پیدا می‌کنند. همچنین، اشاره می‌کند که ارزش انسان از نیک و بد در این دنیا فراتر است و در نهایت باید هدف مؤمنان کمال و رسیدن به حقیقت باشد.
اگر تو فخر نداری به دلق گردآلودایاز خاص نباشی به حضرت محمود
هوش مصنوعی: اگر تو به لباس کهنه و کثیف ایاز افتخار نمیکنی، پس نمیتوانی به مقام و بزرگی حضرت محمود نیز ببالیدی.
هر آنکه خلعت سلطان عشق در پوشدبه حله‌های بهشتی کجا شود خوشنود
هوش مصنوعی: هر کسی که لباس محبت و عشق الهی را بر تن کند، به نعمتهای بهشتی خواهد رسید و در این مسیر به خوشی و رضایت میرسد.
به رنگ خرقه ازین رقعه بوی دردی نیستچو درد عشق نداری لباس فقر چه سود
هوش مصنوعی: اگر در دل درد عشق را نداشته باشی، رنگ و بوی لباس فقر برای تو چه فایدهای دارد؟
ز طیلسان سیه کس بساط قرب نیافتجز آنکه تیرگی در گلیم بخت افزود
هوش مصنوعی: هیچکس به مقام و جایگاه نزدیک نشد به جز اینکه بر تاریکیها و سختیهای بر دوش خود افزود.
جو مرد راه شدی بگذر از سر و دستارکه شاه عشق به مردان خود چنین فرمود
هوش مصنوعی: اگر مردی در مسیر حقیقت قرار گرفتهای، از ظاهر و زینتها بگذر، زیرا شاه عشق به پیروان خود اینگونه سفارش کرده است.
ز نیک و بد نتوان رست تا خرد باقی‌ستکه جامعه از کف هشیار مشکل است ربود
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند از نیکی و بدی رهایی یابد تا زمانی که عقل و اندیشهاش پابرجاست، چون زندگی اجتماعی و مسئولیتهای آن از دست انسان آگاه و هوشیار خارج میشود.
ز هرچه عرض کننده از مقام دینی و دینکمال خواه که آن است غایت مقصود
هوش مصنوعی: هر چیزی که در مورد مقام دینی و دین کامل بحث شود، هدف نهایی همان است که به کمال میرسد.