شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و لطافت عشق می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد تا شراب را در قدح بریزد و تأثیر آن را بر دل‌ها به تصویر می‌کشد. او به زیبایی‌های طبیعی مانند درخت گل اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی وزش بادی می‌تواند گل‌ها را پراکنده کند. همچنین، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از او خواسته می‌شود که خود را به نمایش بگذارد. در ادامه، شاعر به درد و رنج دل‌سوختگان و تأثیرات عشق و الهام اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و محبت می‌تواند مانند شهد و آتش در جان انسان تأثیر بگذارد. در نهایت، به ایجاد فاصله بین زیبایی و اندوه در عشق اشاره می‌شود.
با باد لبت ساقی چون می به قدح ریزدصد کشته به یک جرعه از خاک بر انگیزد
هوش مصنوعی: وقتی لبهای تو، ای ساقی، با نسیم میریزد، انگار صد نفر را با یک جرعه از خاک زنده می‌کند.
گر زیر درخت گل باز آنی و بنشینیهر باد که برخیزد گل بر سر گل ریزد
هوش مصنوعی: اگر زیر درخت گل بنشینی، با هر بادی که بوزد، گلبرگها بر سرت میریزد.
بنمای به خوبان رخ در حسن مکن دعویتا زلف تو از هر سو منشور بیاویزد
هوش مصنوعی: ای خوبان، چهرهات را به رخ بکش و در زیباییات ادعا نکن، چرا که موهای تو بهگونهای است که از هر طرف به زیبایی میتابد و درخشندگی خاصی دارد.
گو چشم نو کمتر خور خون در مسکینانبیمار ز پر خوردن شرطیست که پرهیزد
هوش مصنوعی: چشمان تازهکار باید کمتر به خون مسکینان بیمار احساس اشتیاق کنند. همچنان که در پرخوری باید از چاقی پرهیز کرد.
افتاد رقیب از پا چون اشک به أه مازین گونه نیفتادست این بار که برخیزد
هوش مصنوعی: رقیب مثل اشکی که روی زمین میافتد، از پا افتاد. اما ما چنین حالتی نداریم که به سادگی سر بلند کنیم و دوباره بایستیم.
تا شد به لبت همدم دل سوخت ز غم جان همدر موم زنند آتش با شهد چو آمیزد
هوش مصنوعی: وقتی آتش احساسات در دل زنده می‌شود و عشق به زبان میآید، بهگونهای که مانند موم به هم میآمیزد و شور زندگی را با شیرینی عشق ترکیب می‌کند.
از جور سر زلفت نگریخت کمال آئیعیار که شبرو شد از سلسله نگریزد
هوش مصنوعی: از شدت زیبایی و جذابیت موهای تو، آن کسی که دلش آرزوهای بزرگ دارد، به طرز شگفتانگیزی از هر گونه زحمت و مشکل فرار کرده و در تاریکی شب به راه خود میرود.