شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های عشق و محبت پرداخته است. شاعر به مجلسی اشاره می‌کند که در آن آثار زیبایی و جذابیت معشوق نمایان است و همه چیز تحت تاثیر وجود اوست. وی از تأثیر کلام معشوق بر ذهن دیگران می‌گوید و به اهمیت دوستی و عشق اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به احساسات عمیق و شور و شوق عاشقان در برابر محبوب می‌پردازد و در پایان به گریه و شور اعضای دل در مقابل معشوق اشاره می‌کند، به عبارتی احساسات عمیق و پرشور عاشقانه را به تصویر می‌کشد.
به مجلسی که ز روی تو پرده برگیرندچراغ و شمع برافروختن ز سر گیرند
هوش مصنوعی: در مجلسی که برای تو از پردهها برداشته میشود، دیگر نیازی به روشن کردن چراغ و شمع نیست، زیرا نور وجود تو کافی است.
چو در محاوره آنی به منطق شیرینلب و دهان تو صد نکته بر شکر گیرند
هوش مصنوعی: وقتی در گفتگو با تو به طرز شیوا و دلنشینی صحبت میشود، هر کلمهات مانند شکری شیرین به دل مینشیند و از آن نکات بسیاری به دست میآید.
ز خاک راه تو گو روی ما غبار بگیرکه اهل عشق چنین خاک را به زر گیرند
هوش مصنوعی: از زمین راه تو خواهش میکنم که بر صورت ما غبار بپاشد، زیرا عاشقان حقیقتاً این خاک را با ارزش و طلا مانند میدانند.
به دوستی که اگر پای بر دو دیده نهیهنوزت اهل دل از دیده دوستتر گیرند
هوش مصنوعی: اگر به دوستی احترام بگذاری و او را در نظر داشته باشی، حتی اگر دیگران تو را نادیده بگیرند، اهل دل و عارفان تو را بیشتر از آن دوست میپندارند.
دل ار مقابل آن ابروان نهد مه نوگناه او همه بر چشم کج نظر گیرند
هوش مصنوعی: اگر دل به چهرهٔ زیبای او توجه کند، تمام گناهان او را بر چشم کسانی که به او با دقت نگاه میکنند، خواهد بخشید.
از باده در سر رندان جنون شود مستیبه یاد روی نوار ساغری دگر گیرند
هوش مصنوعی: از شراب در دل دیوانگان، حالتی شگفت و سرمستی به وجود میآید، به یاد چهرهای زیبا، لیوانی دیگر را پر میکنند تا از آن بنوشند.
بر آستان نو جانها ز سوز و آه کمالاگر نه آب زند گریه جمله در گیرند
هوش مصنوعی: در آستانه نو و تازگی جانها، اگر احساس و عمق کمال وجود نداشت، همه دریاها از عشق و اشک نمیریختند.