شمارهٔ ۳۷۷ - کمال خجندی

چشم تو که آرام دل خلق جهان بردسحری است که از سیمبران نقد روان برد

زلف تو که روز سهم در نظر آوردهوش از سرو آرام و قرار از دل و جان برد

بالای ترا دل بگمان سرو سهی خوانداحسنت زهی دل که چنین راست گمان برد

بر لعل لبت جان ز سر شرق فشاندنسهل است ولی زیره به کرمان نتوان برد

میرفت بدریای غمش کشتی عمرمنا عاقبت کار فراقش به کران برد

گفتم که ز مسجد نروم سوی خراباتزنجیر سر زلف توأم موی کشان برد

تا زلف چو چوگان و زنار فروبستبند کمرت گوی لطافت ز میان برد

فریاد بر آمد ز همه خلق به بکبارهر جا که دل خسته ز زلف تو فغان برد

لطف غزلیات کمال است که او راآوازه حسن تو در اطراف جهان برد