شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد فراق و جدایی می‌گوید. او از سوز دل‌خراش جدایی و اشک‌هایش سخن می‌گوید که مثل سیل از چشمانش جاری می‌شود. او به حزن و غم مردم اطرافش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این غم، او را به سوگ می‌کشاند. حسرت و عاطفه‌اش را نسبت به معشوق بروز می‌دهد و از انتظار طولانی‌اش برای دیدن او یاد می‌کند. شاعر به عمق دلتنگی و افسردگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط خیال معشوق می‌تواند او را از این شرایط رها کند.
چنین که سوز فراقم ز سینه دود برآوردعجب مدار گرم ابر دیده سیل ببارد
هوش مصنوعی: وقتی احساسات ناشی از جدایی به شدت در دل من شعله ور شد و مانند دود از سینهام بلند گشت، تعجب نکن که اگر چشمانم مانند ابر باران بریزند.
سیاه پوش از آن گشته است مردم چشممکه هر درنگ جگر گوشه به خاک سپارد
هوش مصنوعی: مردم چشمم به خاطر اینکه سیاه پوش شدهاند، در حالی است که هر لحظه ممکن است عزیزانم به زمین سپرده شوند.
وجود خاکی ما را بسوخت آتش هجرانگر آب دیده نباشد بکوی دوست که آرد
هوش مصنوعی: وجود مادی ما به خاطر جدایی و دوری از دوست، در آتش خواهش و حسرت میسوزد. اگر اشک و نالهای نباشد، چه چیزی می‌تواند ما را به سوی محبوب بکشاند؟
تو آفتاب جهانی روا مدار که چشممدر انتظار تو شب تا سحر ستاره شمارد
هوش مصنوعی: تو، نور و روشنی هستی که در عالم وجود دارد. نگذار که من بدون دیدنت بمانم، زیرا در انتظار تو تا صبح شب، ستارهها را یکی یکی میشمارم.
از آن نفس که شنیدم حکایتی ز دهانتبجان تو که دل من هوای هیچ ندارد
هوش مصنوعی: از وقتی که داستانی را از زبان تو شنیدم، جان من مدام به تو فکر می‌کند و اصلاً در پی چیز دیگری نیست.
امید من ز خیالت چنین نبد ز کمالتک رانه گیرد و زارم بدست هجر گذارد
هوش مصنوعی: امید من به خیال تو به اندازهای نیست که از کمال تو دور بماند و غم جدایی مرا آزار دهد.