شمارهٔ ۴۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان غم و دردی می‌پردازد که در دل انسان‌ها وجود دارد و از آن شکایت نمی‌کنند. او به حالت‌های مختلف انسان‌ها اشاره می‌کند که چگونه در برابر درد و ظلم سکوت می‌کنند یا به شکایت و طلب یاری نمی‌پردازند. شاعر همچنین به ناسپاسی برخی افراد اشاره می‌کند که در برابر محبت و لطف خدا سپاسگزاری نمی‌کنند و به خودبینی زاهدان اشاره می‌کند که از حقیقت دورند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که تا زمانی که انسان‌ها به کمال و حقیقت نرسند، نمی‌توانند به یاد معبود و معنویات بپردازند.
دل غمدیده شکایت ز غم او نکندطالب درد فغان از الم او نکند
هوش مصنوعی: دلbroken و غمگین، از درد و رنج خود شکایت نمیکند، و کسی که عاشق اوست، از درد و سختیهای ناشی از عشقش هم ناله و فریاد نمیزند.
کیست درخور که رسد دوست به فریاد دلشآنکه فریاد ز جور و ستم او نکند
هوش مصنوعی: کیست که شایسته باشد تا دوستش در دم نیاز به یاری برساند؟ آنکه از ظلم و ستمی که بر او رفته شکوه نکرده باشد.
هر که خورسند نباشد به جفاهای حبیبناسپاسی‌ست که شکر نعم او نکند
هوش مصنوعی: هر کسی که از رفتارهای نیکو و محبتآمیز محبوبش شاد نیست، در واقع به نعمتهای او ناقدری کرده و شکرگزاری از آنها نمیکند.
چشم زاهد نشود پاک ز خودبینی خویشتا چو با سرمه ز خاک قدم او نکند
هوش مصنوعی: چشم زاهد وقتی از خودبینی و خودمحوری پاک نمیشود که همچون کسی که با سرمهای از خاک پاک شده، به قدم او ننگرد.
پارسا پشت فراغت چه نه بر محرابگر کند تکیه چرا بر کرم او نکند
هوش مصنوعی: انسان پارسا و درستکار هنگام خلوت و دوری از دنیا، چرا بر جایگاه عبادت تکیه میزند؟ بهتر است که به رحمت و بخشش خداوند پناه ببرد.
شربت درد تو هر تشنه که نوشید دمیالتفاتی به مسیحا و دم او نکند
هوش مصنوعی: هر تشنهای که طعم درد تو را بچشد، لحظهای هم به یاد مسیح و نفس او نخواهد بود.
تا به گرد در تو طوف‌کنان است کمالهوس کعبه و یاد حرم او نکند
هوش مصنوعی: تا زمانی که گرداگرد تو طوفان برپا است، کسی به دنبال کعبه و یاد حرم تو نمیگردد.