شمارهٔ ۴۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر زیبایی و جذابیت محبوبش بر دل و جان خود سخن می‌گوید. باد سحری زلف محبوب را بر سر می‌افشاند و حلقه‌ای که محبوب می‌جنباند جانش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بوی محبوب به طرز جان‌سوزی در فضا پیچیده و افرادی که در مجلس حضور دارند تحت تأثیر کلام وعظ قرار نمی‌گیرند، زیرا درد دلها آن‌ها را به گریه وامی‌دارد. شاعر می‌گوید که عشق و شوق به محبوب درد است و اثرات آن به شدت در وجودشان حس می‌شود. همچنین اشاره‌ای به غم از دست دادن شهیدان و عشق به آن‌ها دارد که غم و اندوه را دوچندان می‌کند. در آخر، او از محبوبش می‌خواهد که بیشتر به دل خود آزار نرساند زیرا زیبایی او، مانند تیغی، دل را می‌آزارد.
دوش باد سحری زلف تو می افشانیدجان بدر میشد از آن حلقه که می جنبانید
هوش مصنوعی: شب گذشته، بادی در سحرگاه زلفهای تو را به رقص درآورده بود و جان من از آن حلقه‌ای که تو میچرخاندی، به شدت در حال جدا شدن بود.
بافت بوی تو و چون زلف تو گردیده بسرآنکه در مجلس ما مجمره می گردانید
هوش مصنوعی: بوی تو مانند زلفهای تو پیچیده شده و آن کسی که در مجلس ما پشت به ما می‌کند و شمع میافروزد، به خاطر توست.
وعظ در مجلسیان هیچ نمی کرد اثردرد مند نو زد آمی همه را گریانید
هوش مصنوعی: مواعظ و نصایح در بین مردم تاثیر چندانی نداشت؛ بلکه فقط به درد مندان دل میزد و همه را گریه کرد.
آنهب افسون کنان پرسش دلها فرمودب انی بر سوختگیها نمکی افشانید
هوش مصنوعی: او با جاذبه و سحر خاصی، سوالات دلها را مطرح کرد و به آن‌ها گفت که بر زخمهای خود نمک بریزند.
دودها از خط و خال تو ز هر سه برخاستپرتو روی تو نا باز کرا سوزانید
هوش مصنوعی: دودهایی که از نشانهها و زخمهای تو بلند می‌شود، به قدری زیاد است که پرتو چهرهات را نمیتوان نادیده گرفت، و این چهره، مرا سوزانده است.
بوی خون می دمد از خاک شهیدان غمتاین نه خونیست که با خاک توان پوشانید
هوش مصنوعی: بوی خون از زمین شهیدان بلند می‌شود و غم تو این نیست که با خاک بتوان آن را پنهان کرد.
غمزه تا چند کنی رنجه به آزار کمالکه بصد تیغ نخواهد ز تو دل رنجانید
هوش مصنوعی: غزلخوانی که به طعنه و ناز میپردازد، می‌گوید تا چه زمانی میخواهی به بازیهای خود ادامه دهی و موجب رنجش دیگران شوی؟ زیرا با وجود همهی توطئهها و آسیبهایی که به دلها میزنی، هیچکس نمیتواند به خاطر تو دلش را بشکند.