شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ورود یک ماه (نماد زیبایی و عشق) به خانه‌اش صحبت می‌کند. خانه با این حضور روشن و پرنور می‌شود و همه تحت تاثیر زیبایی و چهره دلنشین او قرار می‌گیرند. شاعر به وصف خلاصی و تاثیر شگرف این ماه بر دل و جان خود می‌پردازد و بوی خوشی که از دم او می‌آید را به بوی بهشت تشبیه می‌کند. همه کسانی که او را می‌بینند، مجذوب و شگفت‌زده می‌شوند و این زیبایی سبب افروختن شوق و عشق در دل شاعر می‌شود. خلاصه اینکه، این شعر تصاویری از عشق، زیبایی و تاثیر آن بر روح و روان انسان را به تصویر می‌کشد.
دوش در خانه ما ماه فرود آمده بودخانه روشن شد و دیدیم همو آمده بود
هوش مصنوعی: شب گذشته در خانه ما ماه به زمین آمده بود، و خانه روشن شد و ما او را دیدیم که آمده است.
تا به بینیم به طلعت میمون فالشفرعه انداخته بودیم و نکو آمده بود
هوش مصنوعی: ما تا زمانی که به زیبایی چهرهاش نگاه کردیم، دچار خیال و تصور شده بودیم و او به شکل نیکویی جلوهگر شده بود.
نا تمامی مه آنشب همه را روشن شدکه چو آئینه به او روی برو آمده بود
هوش مصنوعی: در آن شب، نور ماه به حدی بود که همه جا روشن شد، انگار که او با چهرهاش مانند آینه همه چیز را illuminated کرده بود.
با خیال لب و آن عارض نازک در چشمآب دولت همه را باز بجو آمده بود
هوش مصنوعی: با تصور لبها و چهرهی زیبا در نظر، همهی خوشبختی و موفقیت به دنبال او آمده بود.
می دمید از دم مشکین صبا بوی بهشتبوی بردیم که او زآن سر کو آمده بود
هوش مصنوعی: نسیم دلانگیزی که از سمت مشکیندم میوزید، عطر بهشتی را به همراه داشت، و ما از این بوی خوش آگاه شدیم چون او از آن سر کوچه به سمت ما آمده بود.
هر که دیدیم چو چشم و سر زلفش آنجامست و آشفته آن سلسله مو آمده بود
هوش مصنوعی: هرکس را که دیدیم، آنجا چشمها و موهای مشکی و آشفتهاش به زیبایی خودنمایی میکرد.
دل دیوانه خود سوخته چون عود کمالآن پری روی ملک خوی ببو آمده بود
هوش مصنوعی: دل دیوانه من مانند عود سوخته است؛ زیبایی و کمال آن پریچهره را احساس کردهام که به ملک خود آمده بود.