شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربه و احساساتی عمیق درباره عشق و معرفت می‌پردازد. شاعر به زاهدان و حاسدان اشاره می‌کند و می‌گوید که آنها نمی‌توانند زیبایی و حقیقت واقعی را که در عشق نهفته است، ببینند. او به جدایی عارفان از صوفیان و محدودیت‌های ناشی از آن اشاره دارد که درک و دیدن حقیقت عشق را دشوار می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که بدون راهنمایی و عشق واقعی، رسیدن به کمال و معرفت ممکن نیست.
رخ تو دیدم و زاهد نمی تواند دیدمراد است که حاسد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: چهرهی تو را دیدم و آن زاهد نمیتواند ببیند، مقصود این است که حسود هم قادر به دیدن آن نیست.
دگر به صومعه خلوت نشین کجا بیندمرا که بی می و شاهد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: دیگر در صومعه نشسته و تنها دنبال کار خود است، چطور میتواند مرا ببیند، وقتی که بدون شراب و معشوق هیچ چیزی نمیتواند ببیند؟
بگردن تو نخواهم که بینم آن نسبیحکه رند شکل مقلد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: نمیخواهم بر گردنت نگاهی بیندازم تا آن زینتی که رند و بیپروا نمیتواند آن را مشاهده کند، ببینم.
کسی که گوشه محراب ابرونی دیدستدگر کسیش به مسجد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: کسی که زیبایی و آرامش خالصی را در دل محراب عبادت مشاهده کرده، دیگر نمیتواند به شباهتهای دنیوی و مکانهای معمولی توجه کند.
به نرد عشق تو نقشی ز کعبتین مرادورای عاشق فارد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: در عشق تو، جایی که کعبهها به هم وصل میشوند، تصویری وجود دارد که فراتر از نگاه عاشقانی است که نمی‌توانند آن را ببینند.
روان نگشته بسجاده اشک صوفی راچه سود ورد که وارد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: سود و فایدهای برای صوفی نیست که با اشک بر سجاده خود بیفتد، زیرا دعا و ورد او بیفایده است و نمیتواند به حقیقتی دست یابد.
بدیدنش چه شتابده رونده بی تو کمالکه بی دلالت مرشد نمی تواند دید
هوش مصنوعی: دیدن او چه هیجانانگیز است، در حالی که بدون تو و راهنمایی مرشد، کسی نمیتواند به این کمال دست یابد.