شمارهٔ ۴۴۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عشق و حسرت است. شاعر با استفاده از تشبیه‌هایی زیبا، زیبایی معشوق را به ماه و آب نسبت می‌دهد و از درد جدایی و عذاب‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش به خاطر دوری معشوق دچار رنج و یأس است و آرزوی دیدار و آب زندگی‌بخش را دارد. همچنین به ناامیدی و بی‌نتیجه بودن تلاشش در عشق اشاره کرده و طلب وصال می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که در شب‌های طولانی هجران، به خوابش بیاندیشد.
ز ماهتاب جمالت ز ماه تاب رودچه جای ماه سخن هم در آفتاب رود
هوش مصنوعی: چهره زیبایت همچون نور ماه است و درخشندگیاش از آن بیشتر، پس چه نیازی به صحبت درباره زیبایی ماه است وقتی که تو درخشانتر از آفتاب هستی.
تو آن دری که از پیش نظر اگر برویمرا ز دیده گریان در خوشاب رود
هوش مصنوعی: تو همچون دری هستی که اگر از جلویم بروی، من در غم و اندوهی که دارم، اشکهایم همچون آب گوارا روان خواهد شد.
مکن به خونه دلم چشم سرخ زآنکه کسیطمع نکرد به خوتی که از کباب رود
هوش مصنوعی: چشم خود را به درد و رنج دل من ننداز، زیرا هیچکس به چیزی که از توست طمع نکرده و حتی به چیزی که از آتش کباب میشود نیز نیازی ندارد.
بحسرتت نگرم سوی گل ولی به سرابز جان تشنه کجا آرزوی آب رود
هوش مصنوعی: من به خاطر حسرت تو به سمت گل نگاه میکنم، اما در این حال، در سراب به زندگی خود نگاه میکنم و میدانم که تشنهام و آرزویم رسیدن به آب است.
کشیدم از نو جفای جهان که می دانستکه بر من از ملک رحمت این عذاب رود
هوش مصنوعی: من دوباره از رفتار ناپسند این دنیا رنج میکشم، چون میدانم که از لطف الهی، این عذاب بر من میوزد.
چو رفت در سر او سر نو هم برو ای جانکه با تو نیز نباید که این عتاب رود
هوش مصنوعی: وقتی که به او فکر می‌کند، تو هم باید از او جدا شوی، زیرا این نوع سرزنش و عتاب نباید میان ما باشد.
کمال چشم تو گر میپرده شب هجرانخیال خواب چنانش بزن که خواب رود
هوش مصنوعی: اگر در شب جدایی، زیبایی چشمان تو از بین برود، به قدری خواب و خیال را در هم بریز که خواب از بین برود.