شمارهٔ ۴۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و احساسات عاشقانه و غم‌انگیز پرداخته است. شاعر از دل‌تنگی و ناله‌های دل سخن می‌گوید که ناشی از مشکلات و غم‌های عشق است. او به زیبایی چشم‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشق برای دیدن زلف‌های معشوقش آرزو کرده اما در نهایت دچار ناامیدی شده است. همچنین، به زیبایی‌های چهره معشوق و دلکش بودن او اشاره دارد و به تأثیر مثبت او بر روح و جان عاشق می‌پردازد. در نهایت، شاعر با اشاره به یک صبح زیبا به خوشی و شادی ناشی از دیدار معشوق می‌پردازد.
گر دل ز دسته زلف تو افغان کشیده بودعیش مکن به ناله که کژدم گزیده بود
هوش مصنوعی: اگر دل به خاطر زلف تو ناله و آهکشی کرده است، نباید با سرخوشی و شادی برخورد کنی، زیرا این دل دردی دارد که مانند نیش کژدم زخم خورده است.
هر نیش غم که خورد دل خسته آن همهاز غمزه نو دید که در خواب دیده بود
هوش مصنوعی: هر سختی و ناراحتی که دل زخمخورده تحمل می‌کند، حاصل همان درد و غمهایی است که قبلاً در خواب دیده و تجربه کرده است.
عاشق ز چشم شوخ و چشم وفا نداشتبودش طمع بزلف تو آن هم بریده بود
هوش مصنوعی: عاشق به خاطر چشمان جذاب و بازیگوش تو، دلبسته شده بود، اما در دلش امیدی به موهای تو نداشت، چون آنها هم کوتاه و بریده بودند.
بر لب خطت نوشته یاقوت خوانده اندآن خال نقطه از قلم او چکیده بود
هوش مصنوعی: در لب خط تو، یاقوت نوشته شده و آن خال، نقطهای است که از قلم او فرو ریخته است.
گر باز بافت دانه خال نو مرغ جانمشمر عجب که مرغ نشاطم پریده بود
هوش مصنوعی: اگر دوباره دانههای زندگی را با عشق و امید بکارم، نباید تعجب کنم که پرواز شادیم از دست رفته بود.
دیدیم باز آن رخ زیبا علی الصباحامروز صبح ما چه مبارک دیده بود
هوش مصنوعی: امروز صبح دوباره آن چهره زیبا را دیدیم و چقدر این لحظه برای ما خوشیمن و خوشایند بود.
کرد آن نفس به جان سر و زر پیشکش کمالکآن شوخ را به دل شدگان دل کشیده بود
هوش مصنوعی: او با نفس خود جان و ثروت را به عنوان هدیهای از کمال به آن شوخ و دلربا تقدیم کرد، زیرا او دلهای با احساس را مجذوب خود کرده بود.