شمارهٔ ۴۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و بلای دل خود می‌گوید و اینکه چگونه عشق و احساساتش به او جفا می‌کند. او با ناله و زاری از معشوقه‌اش درخواست می‌کند که صدای سلامش را بشنود، حتی اگر باد آن را ببرد. شاعر به دعاهایی که برای معشوق کرده اشاره می‌کند، در حالی که خود مجبور است دشنام‌هایی را هم به زبان آورد. او از نشانه‌های عشق و آرزوی وصال می‌گوید و به این حقیقت اشاره می‌کند که حتی اشک‌هایش نیز نمی‌تواند جلوی غم و اندوهش را بگیرد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که احساساتش از دست رفته و باید تا زمان مناسب صبر کند.
گیرم که از تو بر من مسکین جفا رودسلطان توئی کسی به تظلم کجا رود
هوش مصنوعی: هرچند که تو با من بدرفتاری کنی، اما تو سلطان هستی و من فقط یک بیچارهام؛ پس چه کسی به نیابت و درخواست کمک به تو مراجعه کند؟
سوی تو چون سلام فرستم که باد راپیرامن درت نگذارند تا رود
هوش مصنوعی: وقتی به سمت تو سلام میفرستم، مانند این است که باد نمی‌تواند اطراف تو بپیچد و آزادانه حرکت کند.
چندان دعای جان تو گوییم کز ملالمی خواسته بر زبان تو دشنام ما رود
هوش مصنوعی: ما به قدر کافی برای سلامتی و خوشحالی تو دعا می کنیم، تا اینکه از ناراحتی و اندوهی که در دل داری، شاید دشنامی به ما داده شود.
بفرست سوی گل سحری بوی پیرهنکز رشک آن چو غنچه به زیر قبا رود
هوش مصنوعی: بفرست بویی از گل صبحگاهی که پیرهنی میدهد، زیرا که به خاطر حسد آن، مانند غنچه زیر لباس پنهان میشود.
ای دل ز سیل خون که شد از چشم ما روانشادی مکن که بر تو هم این ماجرا رود
هوش مصنوعی: ای دل، نگران نباش که از چشمان ما خون میریزد. خوشحال نباش، زیرا این درد و مشکلات به تو هم خواهد رسید.
چون زلف او به گوش نیاری حدیث مشکپیش تو گر حکایت آن خاک پا رود
هوش مصنوعی: اگر به زلف او گوش ندهی، صحبت از بوی خوش مشک نیز بی فایده است، حتی اگر داستان خاک پای او را هم بیان کنند.
رفت آنچه رفت ز آتش دل بر سر کمالمن بعد از آب دیده برو تا چها رود
هوش مصنوعی: آنچه که از آتش دل و احساسات عمیق من رفته، رفت؛ حالا پس از اشکهایی که ریختم، برو ببین چه چیزی باقی مانده است.