شمارهٔ ۴۹۵
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و زیبایی صحبت می‌کند. شاعر به توصیف زیبایی محبوب می‌پردازد و بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ی او درباره‌ی این زیبایی سخن بگوید. او از دلایل ناکامی در عشق و حسادت‌های عاشقان صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که تلاش برای طلب عشق، همیشه به نتیجه نمی‌رسد. همچنین، به تأثیر زیبایی روی دل و احساسات اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که حرف زدن درباره‌ی زیبایی محبوب کاری دشوار است. در نهایت، شاعر نسبت به بدگویی و حسادت دیگران به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها رقیب سیاه‌روست که این کار را انجام می‌دهد.
گل را به دور روی تو کس بو نمی‌کندبلبل به بوستان سخن او نمی‌کند
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند بوی گل را به دور چهرهات برساند و بلبل هم در باغ به خاطر تو صحبت نمی‌کند.
تا دیده باز یافت خیال قدت در آبدل جست‌وجوی سرو لب جو نمی‌کند
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم را گشودم، تصویر زیبایی تو را در آب دیدم و دلم دیگر به دنبال لبی است که شبیه سرو باشد، نمیگردد.
شیرین‌لبی که دید دهان چو قند تووصف دهان خود سر یک مو نمی‌کند
هوش مصنوعی: شیرینزبانى که دهانش مانند قند است، به هیچوجه نمی‌تواند زیبایى دهان خود را توصیف کند.
با عاشقان، رقیب، دل نازک تو رابد می‌کند همیشه و نیکو نمی‌کند
هوش مصنوعی: عاشقان همیشه با دل حساس تو بدرفتاری میکنند و هرگز خوب رفتار نخواهند کرد.
انکار زردی رخ ما رسم یار نیستاین کار جز رقیبِ سیه‌رو نمی‌کند
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد رنگ زرد رخسار ما را انکار کند، این کار عادی نیست و تنها رقبای بدچهره چنین چیزی را انجام میدهند.
کار طلب ز پیش به سر باختن برندسالک چرا قبای خود از گو نمی‌کند
هوش مصنوعی: کسی که در جستجوی حقیقت است، چرا با رفتار خود به دیگران نشان نمیدهد که از چه چیزهایی دست کشیده و به کجا میخواهد برود؟
دایم حدیث روی نکو می‌کند کمالاندیشه از حکایت بدگو نمی‌کند
هوش مصنوعی: همواره از زیباییهای چهره صحبت می‌کند و به خوبیهای آن می‌پردازد، اما هرگز از داستانهای بد و زشت چیزی نمیگوید.