شمارهٔ ۴۹۴
هوش مصنوعی: شاعر در این متن از حال و هوای خود و احساساتش سخن می‌گوید. او از یک گمشده صحبت می‌کند و به درد و رنجی که بر او گذشته اشاره می‌کند. پارسایان و نیکان هم که معمولاً پنهان می‌شوند، به دلیل دیدن حال او دلسوخته و مجذوب او شده‌اند. در ادامه، شاعر با تشبیه خود به شمع از عشق و سوز دل سخن می‌گوید و اینکه این آتش فرقی برای دوست یا دشمن ندارد. او همچنین اشک‌هایش را بیان می‌کند که از چشمانش می‌ریزد و می‌خواهد از طرف کسی نادیده گرفته نشود. در پایان، شاعر به شعر و غزل اشاره می‌کند و می‌گوید که هر سخن و وصفی از معشوقش به قلمش نظم و قوام می‌بخشد.
گفتمش حال دل گمشده دانی چون شدگفت با ما چو در افتاد همان دم خون شد
هوش مصنوعی: به او گفتم آیا حال دل گمشده را میدانی؟ او پاسخ داد که وقتی ما در موقعیتی سخت قرار میگیریم، همان لحظه قلبمان داغ و غمگین میشود.
پارسایان که نظر از همه می پوشیدندچشم تان تو دیدند و همه مفتون شد
هوش مصنوعی: پارسایان که همیشه نگاهشان را از همه چیز میپوشاندند، ولی وقتی به چشمان تو نگریستند، همه تحت تأثیر و جذبهات قرار گرفتند.
تا لب جام گرفت از لب لعلت رنگیای با خرقة ازرق که بمی گلگون شد
هوش مصنوعی: تا زمانی که از لبان تو نوشیدنی را نوشیدم، رنگ آن شادی و سرخی به همراه آورد، ای کسی که با لباس آبی، همچون گلگون شدی.
ما چو شمعیم که از سر زنش دشمن و دوستسوز ما کم نشد و آتش دل افزون شد
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که با وجود ضربات و آسیبهایی که از سوی دشمنان و دوستان میخورد، نه تنها شعله ما خاموش نمیشود، بلکه آتش عشق و احساس ما بیشتر و بیشتر میافزاید.
تا نگویند به پیش تو مرا آبی نیستاشکم از دیده به بیرون شدنت بیرون شد
هوش مصنوعی: شعر اینگونه بیان می‌کند که نگذار دیگران بگویند در حضور تو من بیاحساس و بیتوجه هستم؛ زیرا اشکهایم به خاطر رفتنت، به راحتی از چشمانم سرازیر شده است.
مطرب از گفته او گر غزلی خواهد خواندگوش دارید که در سخنش موزون شد
هوش مصنوعی: اگر مطرب بخواهد بر اساس آنچه او گفته است غزلی بخواند، باید دقت کنید چون در صحبتهای او نیکی و زیبایی وجود دارد.
مینوشتی سخن از وصف تو دوشینه کمالهرچه آمد به زبان قلمش مقرون شد
هوش مصنوعی: اگر تو از زیباییهای خود مینوشتی، دیروز هر چه کمال و زیبایی بود، با قلمت توصیف میشد و به زبان میآمد.