شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به صوفیای اشاره میکند که باطن خود را نمایان کرده و راه افراد پارسا را نشان میدهد. او از فقر به عنوان عبادت یاد کرده و درخواست میکند که اگر شخص صوفی به حقیقت فقر آگاه است، از او امیدی نداشته باشد و طمع را از دل خود برکند.
الا ای صوفی مکشوف باطنکه بنمایی ره ارباب ورع را
هوش مصنوعی: ای صوفی، باطن خود را پنهان نکن و راه درست و پرهیزکاری را نشان بده.
بباطن صورت فقر دعا گویچو بینی قطع کن از من طمع را
هوش مصنوعی: اگر باطن فقر را ببینی، بیشتر به دعا و نیایش رو بیاور و توقعات و آرزوهای بیهوده را از خود دور کن.