شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به کسی اشاره می‌کند که دفتر شعرش را دیده و ممکن است درباره حواشی و جزئیات آن کنجکاو شده باشد. او می‌گوید که مانند خاشاک‌هایی که بر روی سطح دریا جمع می‌شوند، در شعرش نیز جزئیات و حواشی وجود دارد. شاعر قصد دارد بگوید که این حواشی از عمق شعر او کم نمی‌کنند و باید به عمق و زیبایی آن توجه کرد.
ای آنکه دفتر ما دیدی پر از حواشیدانم که با دل خود گفتی چهاست اینها
هوش مصنوعی: ای کسی که دفتر ما را دیدی که پر از حواشی و یادداشتهاست، میدانم که در دل خود پرسیدی اینها چیستند.
بسیار دیده باشی خاشاک بر لب بحراز بحر شعر ما هم خاشاکهاست اینها
هوش مصنوعی: شاید بارها دریاچهها را دیدهاید که در حاشیههای خود زبالهها و خاشاک‌هایی را جمع کردهاند. شعر ما هم به مانند دریا، پر از این خاشاکهاست.