شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مجمعی اشاره می‌کند که با صدای بلند خود، لاف میزند و جواب او را می‌گیرد. او به فراغ و شادابی اشاره می‌کند و از کسی که خود را به خاطر لاف زدن می‌فروشد، می‌خواهد که به پای طلبش نخندد. در واقع، شاعر به مسأله‌ی خودشیفتگی و توهم در جامعه انتقاد می‌کند.
به مجمعی که دف از قول خویش میزند لافجواب دادنی اش در نفس به بانگ بلند
هوش مصنوعی: در جمعی که به خود میبالند و با صدای بلند از خودشان صحبت میکنند، نمیتوان به سادگی به آنها پاسخ داد و باید با احتیاط برخورد کرد.
که در برابر من ای فراغ چنبر پوشز لطف لاف زنی تن زن و به طلبه مخند
هوش مصنوعی: ای آرامش، تو که به دور من چنبر زدهای و از خوبیهایت سخن میگویی، تن به سختی نده و در جستجوی من خندیده مشو.