شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زمان و ارزش آن اشاره می‌کند و می‌گوید که وقت آن است که زمان مانند زر خالص و صاف شود. او نگران این است که حقایق درونی‌اش مورد سرقت قرار گیرد و با او مانند یک ترازو رفتار نشود. در پایان، بیان می‌کند که اگر فکر و اراده خوب و پاک باشد، بخت و اقبال خوب نیز به سراغ او خواهد آمد.
وقت است که استان زمان زرگر منیمانند زر از بوته بما صاف نماید
هوش مصنوعی: زمانی فرا رسیده است که باید خود را به شکل بهترین و خالصترین حالت نشان دهی، همانند طلا که از کوره بیرون میآید و همه ناخالصیها از آن جدا میشود.
کان نیک نباشد که ز صندوق ضمیرمزر دزدد و با من چو ترازو نگراید
هوش مصنوعی: خوب نیست که کسی از درون من چیز ارزشمندی را بدزدد و به من توجه نکند، مانند ترازویی که فقط وزن یک طرف را میسنجد.
شک نیست که اقبال درآید ز در منگر رای مبارک بصفا روی نماید
هوش مصنوعی: بدون تردید، اگر اراده و فکر نیکویی بر من نمایان شود، خوشبختی و شانس به سراغم خواهد آمد.