شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از اشعار خود تنها دو چیز را برای معشوق میفرستد: خود معشوق و کلاهی که هر کدام به نوعی بیارزش هستند. امیدوار است که معشوق با توجهی که به او دارد، این هدیهها را بپذیرد و به او التفاتی کند.
ز شعر خویش جز وی و کلاهیکه هریک به قالبی و بی بهایند
هوش مصنوعی: در شعرم هیچ چیز جز او و کلاهی که هر یک به شکلی در آمده و بیارزش هستند، وجود ندارد.
بدان حضرت فرستادم به تحفهاگر چه صدر عالی را نشاید
هوش مصنوعی: من به آن بزرگوار هدیهای فرستادم، هرچند که جایگاه بلند ایشان چنین چیزی را نمیپسندد.
امیدم هست کز لطف تو هر دمچو یابند التفاتی بر سر آیند
هوش مصنوعی: من امیدوارم که هر لحظه از لطف و مهرت، اگر توجهی به من بشود، زندگیام دگرگون شود.