شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصی به بعلاالدین می‌گوید که از این موضوع غمگین است که وقتی حافظ در خاک مدفون شد، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند از آثار او بهره‌مند شود. او از این بابت ناراحت است و تصمیم می‌گیرد که خودش قرآن را یاد بگیرد تا در خاک نپوسد. اما در پاسخ به او گفته می‌شود که نباید نگران باشد، چرا که هیچ‌گاه انگشت کسی در خاک نمی‌پوسد. به نوعی، این شعر به اهمیت یادگیری و دانش اشاره دارد و همچنین امید به ماندگاری آثار را منعکس می‌کند.
دی عزیزی بعلاالدین گفتکه ازین نکته شدستم غمناک
هوش مصنوعی: دوستی به بعلاالدین گفت که از این موضوع خیلی ناراحت شدم.
کانگه حافظ نبود خاک خوردهمه اعضاش چو افتد به مغاک
هوش مصنوعی: اگر حافظ وجود نداشت، تمام وجودش مثل خاک زیر پا میافتاد و به فراموشی میرفت.
بنده هم یاد بگیرد قرآنتا که در خاک نپوسد تن پاک
هوش مصنوعی: من هم میخواهم قرآن را یاد بگیرم تا وقتی که بدن پاک من در خاک میافتد، از بین نرود.
گفتم ای بنده مقبل تو مترسهرگز انگشت نپوسد در خاک
هوش مصنوعی: به تو میگویم ای بنده راستین، دیگر نترس؛ هرگز انگشتانت در خاک فرسوده نخواهد شد.