شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف وضعیت دشواری می‌پردازد که در آن به سفر رفته و از شرایط سخت و بی‌برکت مطبخ می‌گوید. او به کمبود نمک و خشک بودن غذا اشاره می‌کند و این شرایط را با ستونی که خیمه را نگه می‌دارد مقایسه می‌کند. در نهایت، به تحمل این وضعیت اشاره دارد.
مطبخ بی برگ مرا در سفرنیست بحق نمک اوماج خشک
هوش مصنوعی: در آشپزخانهای که بدون سبزی است، غذای سفره برایم نیست. در حقیقت، نمک او (که به قدری اهمیت دارد) مانند چاشنی در غذا، طعم آن را خشک و خالی کرده است.
همچو ستونی که بود خیمه رامیگذرانیم بکوماج خشک
هوش مصنوعی: ما همچون ستونی که چادر را نگه می‌دارد، در برابر مشکلات و سختیها ایستادهایم و به آرامی از گذر زمان عبور میکنیم.