شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لطافت سخنان شاعر اشاره دارد و تأکید می‌کند بر تأثیر خاصی که معشوق بر احساسات و کلمات شاعر می‌گذارد. شاعر از نشانه‌های عشق و زیبایی سخن می‌گوید و امید دارد که معشوق به او برسد و به مقام کمال خود نزدیک‌تر شود. همچنین، شاعر با اشاره به فقر و کمبودهایی که در زندگی‌اش احساس می‌کند، از احساس عدم کفایت خود در بیان عشقش سخن می‌گوید و در نهایت، به آرزوی رسیدن به معشوق و کمال در عشق اشاره دارد.
ای زه نم کلک شکر بار توتازه و تر باغ سخن را نهال
هوش مصنوعی: ای تو که با قلم شیرین خود شگفتیها میآفرینی، مانند درختی تازه و لطیف، باغ سخن را سرشار از زیبایی کردهای.
تا شده روشن ز تو آب سخنسرد شده بر دا مردم زلال
هوش مصنوعی: وقتی سخن تو روشن و واضح میشود، دیگر شایسته نیست که مردم با گفتار بیفایده و سردشان ملالت ایجاد کنند.
دیده خط شعر و تو گشته سرخجدول دیوان من انفعال
هوش مصنوعی: چشمانم به خط شعرت خیره شده و مانند جدول دیوان من رنگش سرخ شده است.
گر بهدادیان موظف ز فقرمی نرسد دست تو چون پارسا
هوش مصنوعی: اگر به فقیران کمک نرسانی، دست تو مانند دست پارسایان نخواهد بود.
تخفه ام اشعار مخیل فرستاز تو چو قانع شده ام با خیال
هوش مصنوعی: من به خیال پردازیهای تو معتاد شدهام و دیگر نیازی به شعرهای تخیلی و زیبا از تو ندارم. تمام خواستهام را در خیال تو پیدا کردهام.
همت تو گرچه نیارد فروسر بمقام من شوریده حال
هوش مصنوعی: اگرچه تلاش تو نتواند مرا از جایگاه خود پایین بیاورد، اما من همچنان در حالتی دیوانهوار به دنبال هدفهایم هستم.
هست امیدم که رساند تراپیر مکمل بمقام کمال
هوش مصنوعی: امیدوارم که پیر کامل، تو را به جایگاه کمال برساند.